x
s y m v a l l e i n
ΚΑΘΕ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΡΧΗ
Άνθρωποι πολλοί περπατούν γύρω μου — αδιάφοροι για το τι συμβαίνει.
Κι εγώ στέκομαι και κοιτώ, προσπαθώ να ξεφύγω… Μα θυμάμαι.
Πίναμε παρέα τον καφέ μας κάθε μέρα — ώσπου κι αυτή η συνήθεια άρχισε να χάνεται.
Ύστερα… ήρθε ο Θάνατος.
Ένα τέλος.
Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο, κλείνω τα μάτια για μια στιγμή.
Ο δρόμος ανοίγεται μπροστά μου άδειος, κι εγώ χάνομαι σ’ έναν ατελείωτο ορίζοντα — απόλυτα ελεύθερος.
Έφτασα στο Τέλος· έφτασα στην Αρχή.
Νιώθω πως βρίσκομαι εκεί όπου το μάτι δεν θα χορτάσει,
εκεί που μόνο το χέρι του Θεού μπορεί να φτάσει —
περιμένοντας ξανά τον ήλιο να ανατείλει και να λάμψει,
για ακόμη μια φορά πάνω στα νερά.
Προσμένω, σαν την Καρυάτιδα·
την κόρη του ήλιου που όλο πλησιάζει…
Σκέφτομαι σιωπηλά πως στην Αρχή το πρώτο γράμμα είναι το Α,
κι εγώ θα διανύσω όλη την ΑΒ για να φτάσω στο Τέλος.
Και ξεκινώ να βαδίζω από την Αρχή.
Η Συγγραφική Ομάδα του Εργαστήρι Δημιουργικής Γραφής του Κέντρου Ημέρας Ενηλίκων «Lucien Bonnafé»
Ζαχαρούλα Α
Κατερίνα Δ
Μαρία Λ
Μιχάλης Μ
Μαρία Μ
Πέτρος Ν
Χρήστος Π
Διαμαντής Π